Η αλματώδης ανάπτυξη της τεχνολογιας    κατέστησε δυνατη την πειραματικη αποδειξη των βασικών αρχών της κβαντικής φυσικής,και την αναπτυξη της πεποίθησης οτι οι αρχές της ισχύουν οχι μόνο σε ένα μακρινό απο εμάς μικρόκοσμο στοιχειωδων σωματιδίων,αλλά την ίδια μας την υλική καθημερινότητα μία και όλη η ύλη εμπεριέχει τελικά τα σωματίδια αυτά.

                   Στον Μεσαίωνα η επιστήμη και το πνεύμα είχαν διαχωριστεί με βίαιο τρόπο.Σήμερα πλέον επανερχόμαστε μέσω μιας άλλης οδού στην Πλατωνική σκέψη,εκει δηλαδή που  επιστήμη και πνεύμα ήταν ενα και το αυτό.

                   Βασικές πνευματικές εννοιες,που βρισκόντουσαν κρυμένες σε θεολογικά βιβλία,ή σε απόκρυφα κείμενα,όπως τα ερμητικά, η Καμπαλα,η Αλχημία,συνεχώς αναδύονται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος,αφου οι διδαχές τους συγκλίνουν με τα σύγχρονα εντυπωσιακά πειραματικά δεδομένα.

                   Ας δούμε λοιπόν απλα και κατανοητά ποιές αρχές διέπουν την κβαντική φυσική,και πως αυτες συγκλίνουν με τον αρχαιο αποκρυφισμό.

                    Η σύγχρονη Κβαντική θεωρία διατυπώθηκε το  1915 απο δύο απο τα μεγαλύτερα  πνεύματα του αιώνα,τους φυσικούς Alexander Schrödinger και Werner Karl Heisenberg

                   
                    Aυτό που μας λέει βασικά είναι ότι όλη η ύλη στην αρχική της μορφή,δεν υπάρχει όπως την ξέρουμε.Κάθε υλικό σωματίδιο στην πραγματικότητα είναι ένα απροσδιόριστο και ασαφές νέφος απείρων πιθανοτήτων.Η κατάσταση αυτή της ύλης ονομάζεται υπέρθεση,και περιγράφεται μαθηματικά απο μια "εξίσωση κυματικής συνάρτησης πιθανοτήτων "  με άπειρες λύσεις.
                    Ο μόνος τρόπος να πάρει το σωματίδιο μία συγκεκριμένη θέση,δηλαδή να υλοποιηθή στις τέσσερις διαστάσεις του χωροχρόνου,είναι να βρεθεί ένας παρατηρητής  που θα το παρατηρήση.Ο παρατηρητής της κβαντικής φυσικής,συνεπως, παίζει τον ρόλο του Δημιουργού.Για την ακρίβεια είναι ο δημιουργός,που αναγκάζει την ύλη να "εκπ'εσει" απο την κατάσταση της υπέρθεσης,δηλαδή της μή ύπαρξης,διαλέγοντας μία απο τις άπειρες πιθανότητες υλοποίησης.
                    Στην γλώσσα της κβαντικής φυσικής,η διαδικασία της υλοποίησης μέσω της παρέμβασης του παρατηρητή λέγεται " κατάρρευση της κυματικής συνάρτησης", με απλά λόγια,όταν ο παρατηρητής δεν παρατηρεί,η ύλη είναι απροσδιόριστο κύμα.Μόλις παρέμβει ο παρατηρητής,αυτόματα έχουμε υλοποίηση σε μία απο τις άπειρες δυνιτικές καταστάσεις.Άμεση συνέπεια της κατάστασης υπέρθεσης της ύλης,είναι και η ανεξαρτοποίησή της απο τον χρόνο,δηλαδή η υλοποίηση μπορεί να γίνει στο παρόν,στο παρελθόν,ή στο μέλλον.Και όλα αυτά έχουν αποδειχθεί και πειραματικά.